บทที่ 1428 วิธีนี้ อย่างน้อยก็จัดการตัวปัญหาอย่างอาจารย์ของข้าได้

ดวงตาของหลี่เค่อเบิกกว้างขึ้นมาทันที เขามองดูสิ่งที่อยู่บนกระดาษขาว แตงก็ไม่ใช่แตง ขนก็ไม่ใช่ขน สรุปคือมีกลิ่นอายคล้ายภาพวาดที่ชาวเหลียวเคยวาดให้พี่สามเฉิงไม่มีผิดเพี้ยน

“อาจารย์ข้า… ไม่สิๆ ต้องเป็นพี่สามเข้าใจผิดไปเองแน่ๆ”

“ข้าจะเข้าใจผิดตรงไหน? อาจารย์เจ้าบอกเองว่าสตรีเส้นผมต้องดกดำ แล้วก็ต้องนุ่ม เจ้าดูเส้นนี้สิ บอกมาซิว่ามันหนาหรือไม่?”