บทที่ 145 องค์ชายรัชทายาท โลกนี้กว้างใหญ่ไพศาลนัก ไฉนไม่ลองออกไปดูสักหน่อยเล่า

“องค์ชายรัชทายาท กระหม่อมมาสายหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?” เฉิงชู่ปี้ก้าวยาวๆ เข้าไปในตำหนักข้าง เห็นหลี่เฉิงเฉียนนั่งหลังตรงเป๊ะ จึงรีบทำความเคารพ

“ไม่เป็นไร มาถึงก็ดีแล้ว”

หลี่เฉิงเฉียนกวาดสายตาผ่านตัวเฉิงชู่ปี้ ขันทีหนิง และพ่อครัวใหญ่ ไปหยุดอยู่ที่กล่องอาหารใบใหญ่ซึ่งบุรุษร่างกำยำสองคนกำลังถือตามมาด้านหลัง