บทที่ 146 ฝ่าบาททรงเป็นเสด็จพ่อแท้ๆ ขององค์ชาย สมกับคำว่าลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น

เฉิงชู่ปี้มองไปยังใบหน้าที่ตื่นตะลึงของหลี่เฉิงเฉียน พลางชี้นิ้วขึ้นไปบนท้องฟ้า

"โลกภายนอกกว้างใหญ่ถึงเพียงนั้น พระองค์ไม่อยากออกไปเดินดู ไปเปิดหูเปิดตาบ้างเลยหรือ"

"ต่อให้เป็นแค่การไปเรียนรู้เรื่องความทุกข์ยากของราษฎรบ้าง มันก็ยังดีมิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ"