บทที่ 147 เก้าในสิบส่วน ท่านพ่อข้าคงต้องส่งคนผมดำก่อนคนผมขาวเป็นแน่

หนิงจงมองเฉิงชู่ปี้ที่โบกมือปัดส่งๆ โดยไม่หันกลับมามอง ก่อนจะสาวเท้าเดินหน้าต่อทิ้งห่างไป

ส่วนองค์ชายรัชทายาทในคราบขันทีน้อยที่เดินอยู่ข้างๆ นั้นก้าวเท้าเบาหวิว คล้ายกับกวางน้อยแสนเริงร่าไม่มีผิด

ในใจขันทีเฒ่าอดเวทนาชะตากรรมตนเองไม่ได้… โธ่ องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ บ่าวช่างอาภัพเหลือเกิน