บทที่ 1492 ยอดทหารเหลียวผู้ฝึกซ้อมทั้งในเหมันต์อันเหน็บหนาวและคิมหันต์อันร้อนระอุ

หลี่ซื่อหมินรู้สึกไม่ค่อยคุ้นชินนัก เมื่อมองดูคุณชายสามเฉิงที่กระตือรือร้นเสียจนทำให้ตนรู้สึกขนลุกพิกล เขามักรู้สึกอยู่เสมอว่าเจ้าเด็กนี่ต้องวางแผนไม่ดีแน่ แต่ก็ดันไม่มีหลักฐานจับผิด

ทว่าคนเขายิ้มให้ก็ไม่อาจลงมือตบตี หลี่ซื่อหมินจึงทำได้เพียงฝืนเค้นรอยยิ้มออกมาบางๆ

"ข้าไม่ได้บอบบางขนาดนั้น เอาละ รีบขึ้นม้าได้แล้ว จริงสิ เจ้าสามเฉิง หนาวเหน็บขนาดนี้ก็ยังต้องออกมาฝึกซ้อม เป็นความคิดของเจ้าใช่หรือไม่?"