บทที่ 1493 คนตระกูลเฉิงไม่กลัวคำครหานินทา แต่เรื่องน้อยดีกว่าเรื่องมาก

ทั่วทั้งค่ายทหารขนาดใหญ่ที่มีคนอยู่ร่วมพัน กลับไม่มีเสียงอื่นใดนอกจากเสียงออกคำสั่ง เสียงนกหวีดไม้ไผ่ และเสียงที่ดังขึ้นสอดคล้องกับท่วงท่าการเคลื่อนไหว

ไม่มีเสียงจ๊อกแจ๊กจอแจแม้แต่น้อย นั่นหมายความว่าไม่มีใครกระซิบกระซาบ และไม่มีใครหยอกล้อสรวลเสเฮฮา

ยิ่งไปกว่านั้น นี่คือสภาพอากาศกลางฤดูหนาวอันหนาวเหน็บจนมือเท้าชา มองดูเหล่าทหารหาญที่ยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่กลางลานหิมะเหล่านั้น เกรงว่าคงยืนมาไม่ต่ำกว่าสองก้านธูปแล้ว