บทที่ 1540 แม่เจ้าไม่อยู่ในจวน ต่อให้เจ้าร้องจนคอแตกก็ไม่มีประโยชน์

ต๊อก ต๊อกๆ ต๊อก ต๊อกๆ ต๊อก ต๊อกๆ…

เสียงเคาะเป็นจังหวะจะโคนดังแว่วออกมาจากในห้อง ฝางเสวียนหลิงจึงอดไม่ได้ที่จะสาวเท้าเร็วขึ้น ก้าวเดินไปตามจังหวะนั้น

พอมาถึงหน้าประตูห้อง ฝางจวิ้นก็อ้าปากร้องขึ้นมาพอดี ท่ามกลางสายตาเลื่อมใสเป็นประกายวิบวับของลวี่เตี๋ย