บทที่ 1563 กระชากผมของนาง! กระชากผมของนางไว้แล้วรีบว่ายกลับมา!

ท่ามกลางสายน้ำฤดูใบไม้ผลิอันเย็นเฉียบ เกาหยางรู้สึกสิ้นเรี่ยวแรงโดยแท้ ยามนี้สายตานางมองผืนน้ำเบื้องบนด้วยความสิ้นหวังและอาลัยอาวรณ์

มือของนางไม่อาจเอื้อมพ้นผิวน้ำได้อีกแล้ว น้ำหนักของอาภรณ์ที่เปียกชุ่มฉุดรั้งร่างให้ค่อยๆ จมดิ่งลงสู่ก้นแม่น้ำป้า แล้วลอยละล่องไปตามกระแสน้ำทางตอนล่าง

ทว่าในตอนนั้นเอง หูก็แว่วเสียงน้ำแตกกระจายดังตูม เกาหยางฝืนหันหน้าไปมองยังทิศทางของเสียง