บทที่ 1575 ข้าคว้าของสิ่งนี้แล้ววิ่งหนี ไฉนเจ้าถึงไม่รู้จักฉวยโอกาสซ้ำเติมเล่า

รอยยิ้มของเฉิงชู่ปี้เปี่ยมล้นไปด้วยความกระตือรือร้น ทว่าน้ำเสียงกลับแฝงไว้ด้วยความจริงจังเคร่งครัดตามแบบฉบับผู้ทำงานศิลป์

"ท่านปรมาจารย์ลั่ว ข้าเฉิงผู้นี้พิจารณาเครื่องดนตรีที่ท่านสร้างชิ้นนี้แล้ว ช่างยอดเยี่ยมไร้ที่ติ ไม่ว่าจะเรื่องน้ำหนัก ความสะดวกในการพกพา หรือความง่ายดายยามเล่น ล้วนเหมาะกับสตรีทั้งสิ้น"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ปรมาจารย์ลั่วที่ยังหวาดระแวงอยู่ในใจก็ลอบถอนหายใจโล่งอก ค่อยยังชั่ว เจ้าเด็กนี่ไม่ได้บอกว่าเหมาะกับตัวเองใช้ หาไม่แล้ว ชะตากรรมของผีผาตระกูลเฉิงคอสั้นที่เขาทำไว้เป็นต้นแบบชิ้นนี้คง… หึๆ…