บทที่ 1600 ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีเพียงประกายวิบวับ หากแต่ฉ่ำวาวไปด้วยหยาดน้ำ

เมื่อมองดูทั้งสองคนสาวเท้าก้าวใหญ่จากไปไกล เจ้าฟางรองถึงได้ลอบถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกราวกับยกภูเขาออกจากอก

พอหันหลังกลับมา ก็เห็นหลี่หมิงต๋ายืนทอดน่องอยู่หน้าประตู พร้อมยอบกายคารวะเขาอย่างแช่มช้อย

"พี่ชายฟาง เอ๊ะ ไม่สิ ต้องเรียกว่าพี่เขยแล้ว ยินดีด้วยนะ จำไว้ล่ะว่าต้องดูแลพี่สาวของข้าให้ดีๆ อย่าทำให้นางเสียใจเด็ดขาด"