บทที่ 1605 ในสายตาพวกเขา พี่น้องอย่างพวกเรายังสนิทชิดเชื้อสู้น้องกระต่ายไม่กี่ตัวไม่ได้เลย

หลี่เต๋อเจี่ยงยืนตะลึงมองมารดาตรงหน้า พลันได้สติขึ้นมา แปดเก้าส่วนมารดาคงรู้เรื่องอะไรเข้าแล้ว สองขาอ่อนยวบ ทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้นทันที "ท่านแม่… ลูก… ลูกเดิมทีไม่อยากให้ท่านกับท่านพ่อต้องกังวลจนเกินไปขอรับ"

"พอได้แล้ว ลุกขึ้น" หงเหนียงจื่อมองดูท่าทางของหลี่เต๋อเจี่ยง นางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

หลี่เต๋อเจี่ยงย่อมรู้ดีว่านิสัยของมารดาเป็นเช่นไร ไม่กล้าต่อความยาวสาวความยืด รีบกระเสือกกระสนลุกขึ้นทันที