บทที่ 1620 ไฉนกลายเป็นข้าที่ต้องรับเคราะห์ ชีวิตช่างยากลำบากจริงหนอ

หลี่เค่ออ้าปากค้าง หายใจพะงาบๆ ทางปากราวกับปลาเหลียนที่ถูกโยนทิ้งไว้บนดินเลนริมตลิ่ง

การหายใจแบบนี้ทำให้เขาอึดอัดอย่างยิ่ง

“พี่ชู่ปี้ พวกเราจะเอาแต่นั่งแช่อยู่ตรงนี้โดยไม่ทำอะไรเลยรึ?”