บทที่ 1626 องค์ชายเปี่ยมพรสวรรค์พิสดาร รักแร้มีขนสีเหลืองแล้วจะเป็นไรไป

หมออีกสองคนด้านข้างชะโงกหน้าเข้ามาดูใกล้ๆ "เอ๊ะ จริงด้วย หรือว่าองค์ชายอ๋องอู๋จะมีขนสีเหลืองจริงๆ?"

พรืด… หลี่เต๋อที่ยันดาบคุกเข่าข้างเดียวอยู่กับพื้นพลันสำลักไอโขลกๆ อย่างบ้าคลั่ง

เฉิงเจี๋ยที่อยู่ข้างๆ แทบอยากมุดแผ่นดินหนี ใบหน้ากร้านศึกบิดเบี้ยว นิ้วมือจิกต้นขาตัวเองแน่น พยายามสะกดกลั้นอารมณ์สุดชีวิต