บทที่ 1627 องค์ชายผู้บาดเจ็บสาหัสเจียนตายเพิ่งจะผายลมออกมา

เฉิงชู่ปี้จับตาดูอย่างเย็นชา สังเกตสีหน้าของคนเหล่านี้ที่เปลี่ยนไปมา ชุยลั่วหยางแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง ลูบเครายาวพลางครุ่นคิดเงียบๆ

ส่วนเจิ้งทัวในยามนี้หน้าซีดเผือดจนน่ากลัว แววตาเต็มไปด้วยความสับสนเลิ่กลั่กมองซ้ายแลขวา

เฉิงชู่ปี้มิได้รั้งอยู่ตรงนั้น แค่นหัวเราะใส่พวกเขาหนึ่งเสียงแล้วสะบัดแขนเสื้อหันหลังเดินจากไป