บทที่ 1661 หามองค์ชายขึ้นไปบนเหลาสุราฝั่งตรงข้าม ให้เขาได้ดูให้หายอยาก

เฉิงชู่ปี้กับพวกพากันเดินทอดน่องเอื่อยเฉื่อยไปตามทาง ส่วนหลี่เค่อที่นั่งมองความคึกคักอยู่บนรถม้ามาพักใหญ่ ในที่สุดก็ทนไม่ไหว ขอย้ายมานั่งบนเก้าอี้รถเข็นเพื่อออกไปเดินเที่ยวด้วยกัน เพราะอย่างไรเสียการอุดอู้อยู่แต่ในรถม้าย่อมยากจะชื่นชมบรรยากาศและผู้คนของลั่วหยางได้ถนัดตา

ทว่าเพื่อรักษาหน้าตาของตน หรือพูดให้ถูกคือเพื่อไม่ให้เป็นที่สะดุดตาเกินไป เขาจึงยอมสวมหมวกคลุมหน้ามีผ้าโปร่งแต่โดยดี

หลี่เต๋อหัวหน้าองครักษ์ผู้ภักดีรับหน้าที่เข็นรถเข็นรูปทรงแปลกใหม่คันนั้น หากเทียบกับเก้าอี้มีล้อเลื่อนในยุคนี้ที่ทั้งเทอะทะและนั่งไม่สบายตัวแล้ว สิ่งประดิษฐ์ที่เฉิงชู่ปี้ออกแบบขึ้นมาถือว่าถูกต้องตามหลักสรีรศาสตร์อย่างแท้จริง ไม่เพียงมีที่วางเท้า ทว่ายังมีส่วนรองรับบั้นเอว สองข้างยังมีที่วางแขนนุ่มๆ บุด้วยหนังและผ้า