บทที่ 1660 อุ้มข้าด้วยท่าน่าอับอายพรรค์นั้น ยังจะให้มีชีวิตอยู่ต่อไปได้ยังไง

เกาหยางได้ยินฟางจวิ้นกล่าวเช่นนั้น ใบหน้าก็เปี่ยมล้นไปด้วยความยินดี “เช่นนั้นก็หมายความว่า พวกเรามิต้องแยกจากกันแล้วหรือเจ้าคะ?”

“อืม ก็น่าจะเป็นเช่นนั้น” ฟางจวิ้นพยักหน้า

เมื่อได้ยินคำนี้ เกาหยางที่คลายความกังวลจนหมดสิ้นก็จูงมือฟางจวิ้นเดินเข้าไปในศาลา “ท่านพี่ น้องอยากฟังท่านพี่ร้องเพลงอีกแล้วเจ้าค่ะ”