บทที่ 1689 เกรงว่าสกุลเจิ้งแห่งสิงหยางคงจะถึงคราวบ้านแตกสาแหรกขาดเข้าจริงๆ แล้ว

กรรมการเติ้งสีหน้ารันทดยิ่งนัก ได้แต่แหงนหน้ามองฟ้า ช้าไปเพียงก้าวเดียวแท้ๆ หากตอนนี้ตนแกล้งล้มลงไปอีกคน คงกลายเป็นตัวตลกให้เขาหัวเราะเยาะกันทั้งบางแน่

เฉิงชู่ปี้ใช้หางตาเหลือบมองกรรมการเซียวที่นอนพะงาบๆ อยู่บนแท่นกวนจิ้งไถ แล้วก็หัวเราะหึๆ ออกมาตรงๆ

แต่เขาก็ขี้เกียจจะเข้าไปยุ่ง ตนเองเป็นแค่คนคนเดียว จะฮุบตำแหน่งกรรมการไว้มากมายขนาดนั้นไปทำไมกัน