บทที่ 1725 ขนาดจางเสวียนซู่ยังรู้จักตีงูแถมกระรอก ถ้าหากไอ้เฒ่าโหวกับเว่ยอ๋อง…

หลังจากตะโกนเรียกชื่อคุณชายสามเฉิงออกไปแล้ว จางเสวียนซู่ที่กำลังตั้งตารอเห็นสีหน้ากระอักกระอ่วนของอีกฝ่ายหลังถูกจับได้คาหนังคาเขา กลับคิดไม่ถึงเลยแม้แต่น้อย

ว่าไอ้ตัวบัดซบที่หน้าหนาไร้ยางอายจนหาที่เปรียบไม่ได้ผู้นี้ ลิ้นจะขยับได้เร็วปานสายฟ้าแลบถึงเพียงนี้

เปลี่ยนสภาพจากคนที่เจตนาหาโอกาสอู้งานมาเล่นไพ่อย่างไร้ความรับผิดชอบ