บทที่ 1737 คือเขา คือเขา ใช่เขาคนนั้นเลย สหายเฉิงสามของเรา

พอเอ่ยถึงตรงนี้ อวี้ฉือเป่าชิ่งขุนพลหนุ่มผู้ห้าวหาญก็อดไม่ได้ที่จะพึมพำออกมาอย่างขวัญผวา

"มารดามันเถอะ ตอนแรกข้ายังนึกว่าเจ้าเด็กนั่นทำเรื่องเหลวไหลไร้สาระเสียอีก ไม่นึกเลยจริงๆ ว่าหากไม่ได้สวมเกราะซ้อนไว้ เกรงว่าชีวิตคงได้ทิ้งไว้ตรงนี้แล้ว"

หลี่เฉิงเฉียน หนิงจง ฟางจวิ้น รวมถึงอวี๋จื้อหนิงที่กำลังถอดเกราะรักษาบาดแผลอยู่ไม่ไกล