บทที่ 1738 ล้วนเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว พูดจาด้วยเหตุผลหน่อยได้หรือไม่

อู่เม่ยเหนียงมองไปยังสองแม่ลูกพลางถูเหงื่อที่ฝ่ามือไปมา อดไม่ได้ที่จะรู้สึกละอายใจ ความเชื่อมั่นที่นางมีต่อพี่สาม กลับสู้เสี้ยวหนึ่งขององค์ชายน้อยพระองค์นี้ไม่ได้เลย

อู่เม่ยเหนียงย่อตัวคุกเข่าลง ผงกศีรษะให้องค์ชายน้อยอย่างจริงจัง

"องค์ชายน้อยตรัสได้ถูกต้องแล้วเพคะ รัชทายาทและพระชายาย่อมต้องปลอดภัยอย่างแน่นอน แม่ทัพเฉิงเองก็ต้องปลอดภัยเช่นกันเพคะ…"