บทที่ 1739 เจ้ายืนอยู่ตรงนั้นอย่าได้ขยับ ข้าเฉิงผู้นี้จะลงไปสู้กับเจ้า…

เหล่านักแม่นธนูระดับหัวกะทิรุดมาถึงใต้ต้นไม้ใหญ่ในที่สุด หลังพาดลูกศรเข้ากับสายธนูแล้ว ก็เริ่มกวาดตามองหาช่องเล็งยิงที่เหมาะเจาะอย่างถี่ถ้วน

พับผ่าสิ นี่มันต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้า กิ่งก้านสาขาแผ่ขยายระเกะระกะเต็มไปหมด คิดจะยิงให้โดนคุณชายสามเฉิงแทนที่จะปักเข้าเนื้อไม้ ไม่เพียงต้องอาศัยฝีมือ ทว่ายังต้องพึ่งพาวาสนา… เออ จะเรียกว่าพึ่งดวงก็คงไม่ผิด

ขณะที่พลธนูเจ็ดแปดนายกำลังเดินวนเวียนหาช่องยิงอยู่ด้านล่าง คุณชายสามเฉิงก็ได้จุดชนวนที่กระบอกไม้ไผ่ทรงสี่เหลี่ยมรุ่นเสริมอานุภาพทำลายล้างอันหนักอึ้งเรียบร้อยแล้ว