บทที่ 1777 แถมข่าวดีให้ท่านตงไหลจวิ้นอ๋องฟรีๆ สักเรื่อง

ยามนี้เป็นเวลาพลบค่ำ ผู้คนสัญจรเริ่มบางตา ทว่าก็ยังมีบางคนที่กำลังยืนร่ำลาส่งสหายออกเดินทาง

หลี่ไท่มองดูคนเหล่านั้น สีหน้ายิ่งทวีความหม่นหมอง ใช่แล้ว ตัวเขาในยามนี้ก็เป็นเพียงท่านอ๋องตกอับผู้หนึ่ง

บรรดาลูกหลานตระกูลใหญ่ที่เคยสนิทสนมกลมเกลียวในวันวาน ยามนี้เกรงว่าจะหลบหน้าแทบไม่ทัน ไหนเลยจะยอมมาส่ง