บทที่ 1814 อันดับแรกองค์ชายลองพิจารณาสีสันของมันดูก่อน…

เมื่อมองดูก้อนขี้เทาที่แผ่อยู่บนฝ่ามือ ขันทีผู้ปราดเปรียวผู้นี้ก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก บ้าเอ๊ย หวุดหวิดฉิบหาย

เฉียดไปแค่นิดเดียว เจ้าสิ่งนี้ก็จะร่วงลงน้ำแล้ว หากตกลงไปในน้ำจนละลาย จะไปเหลือขี้เทาอะไรกันเล่า

ถึงตอนนั้น ตนคงได้แต่ยกกะละมังน้ำล้างอาจมไปให้คุณชายสามเฉิงลิ้มรสและชื่นชมสักหน่อยแล้ว