บทที่ 182 ปากของไอ้เด็กนี่ ไม่ว่าจะฟังกี่ทีก็ชวนให้คันไม้คันมือเหลือเกิน

แม้คำพูดคำจาของเฉิงชู่ปี้จะยังชวนให้รู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่บ้าง แต่อย่างน้อยหลี่ซื่อหมินก็ประจักษ์แล้วว่าวิชาแพทย์ของเจ้าสามตระกูลเฉิงผู้สติไม่เต็มเต็งคนนี้ร้ายกาจไม่ใช่เล่น

เรื่องพรรค์นี้ไม่มีความจำเป็นต้องไปถือสากับเจ้าเด็กนี่ เขาจึงได้แต่พยักหน้ารับคำขอของอีกฝ่าย

"อืม แล้วหลังจากตัดไหม ยังมีเรื่องใดที่ต้องระวังอีกหรือไม่" หลี่ซื่อหมินมองกวนอินเป่ยด้วยสายตาอ่อนโยนพลางเอ่ยถาม