บทที่ 181 แม่หนูน้อย เจ้ามันอัจฉริยะด้านตรรกะชัดๆ เลยไม่ใช่หรือไง

บรรดาผู้อาวุโสในห้องผู้ป่วยพลันรู้สึกทะแม่งๆ ขึ้นมาทันใด นั่นปะไร เจ้าสามตระกูลเฉิงผู้ชอบพูดจาเพ้อเจ้อโผล่หัวมาอีกแล้ว

ก่อนหน้านี้ยังรู้สึกอยู่เลยว่าการกระทำของเจ้าเด็กนี่ช่างห้าวหาญองอาจยิ่งนัก แต่พอได้ยินเสียงมันพล่ามเจื้อยแจ้วแบบนี้ ก็ชวนให้รู้สึกคันแข้งคันขาอยากจะถีบส่งสักเปรี้ยง ให้ไสหัวไปไกลๆ เหลือเกิน…

“พี่สามเฉิง!” หลี่หมิงต๋าจำเจ้าของเสียงนี้ได้เช่นกัน ดวงตาพลันเป็นประกาย ร้องเรียกออกมาด้วยความดีใจ