บทที่ 1847 ประเดี๋ยวโดนเจ้าสองเซวียมาดักตรงนี้เข้า พวกเราพี่น้องคงได้ร้องไห้ไม่ทันแน่

ค่ำวันนั้น ในที่สุดเซวียว่านจวินก็ได้ลิ้มรสหมูสามชั้นตุ๋นคำแรกเสียที โดยมีเซวียว่านเช่อน้องชายแท้ๆ คอยป้อนให้ถึงปาก

ชั่วพริบตาที่หมูสามชั้นตุ๋นเข้าปาก เซวียว่านจวินรู้สึกเปี่ยมสุขอย่างแท้จริงจนแทบจะหลั่งน้ำตาออกมา

คืนนั้น เจ้าสองกับเจ้าสามสกุลเซวียนอนคุยกันข้ามคืนอย่างออกรสออกชาติ เมื่อเห็นเซวียว่านจวินค่อยๆ ฟื้นคืนเรี่ยวแรงกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง