บทที่ 1849 พวกเจ้าถึงกับเดินออกมาอย่างสุภาพเรียบร้อยแบบนี้เลยเรอะ

"เป็นไปได้ยังไง กุญแจอยู่ที่ไหน? พูด!"

เจ้าสองเซวียกวาดสายตามองพวกคนรุ่นหลังที่พร้อมใจกันถอยกรูดไปอยู่ห่างจากซี่กรงไม้หน้าห้องขังอย่างน้อยหนึ่งก้าวด้วยความหงุดหงิดใจเป็นล้นพ้น

ต่อให้ตนเป็นชะนีแขนยาวกลับชาติมาเกิด ก็คงเอื้อมไปคว้าตัวไอ้เด็กพวกนี้ไม่ได้ มีแต่ต้องเปิดประตูแล้วเดินเข้าไปจัดการด้วยตัวเองเท่านั้น