บทที่ 1850 เราจะไปเยี่ยมเยียนผู้มีคุณูปการตัวน้อยที่ช่วยเซวียชิงไว้

เมื่อเห็นเจ้าสองเซวียทิ้งคำขู่ไว้อย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยงแล้วเผ่นหนีไป บรรดาคนหนุ่มทั้งหลายต่างพากันถอนหายใจโล่งอกราวกับยกภูเขาออกจากอก

โชคดีที่เจ้าเฉิงชู่ปี้หัวไว มิเช่นนั้นต่อให้ไม่ออกไป หากสองพี่น้องสกุลเซวียบุกเข้ามา ผลลัพธ์ของพวกตนคงยากจะคาดเดา

การลงไม้ลงมือกับผู้อาวุโสอย่างไรก็ต้องโดนลงทัณฑ์แน่ แต่หากไม่สู้แล้วปล่อยให้อีกฝ่ายต้อนมุมซ้อมคาคุก พูดออกไปคงขายขี้หน้าตายชัก