บทที่ 1852 《ชุมนุมบทกวีโบตั๋นลั่วหยาง》มีวางขายอีกแล้วรึ

จนกระทั่งเหล่าราชองครักษ์วังหลวงจากไปจนหมดสิ้น บรรดาคนหนุ่มทั้งหลายก็ยังคงเอ่ยคำสำนึกผิดด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวใจต่อไปไม่หยุด

กระทั่งได้ยินเสียงประตูหนาหนักปิดลงดังโครมคราม ตามด้วยเสียงกุญแจทองแดงกระทบกันดังขึ้น

เหล่าคนหนุ่มที่กำลังสารภาพผิดจึงพร้อมใจกันลุกขึ้นยืนโดยมิได้นัดหมาย พลางชะโงกศีรษะมองฝ่าความมืดออกไป