บทที่ 1869 สายตาและวิสัยทัศน์อันกว้างไกลของเจ้าสามช่างเหมือนข้าไม่มีผิด

คุณชายสามเฉิงไม่ได้ยินคำนินทาของพวกบ่าวไพร่ตระกูลเฉิง เดินโซซัดโซเซมุ่งหน้าไปยังห้องโถงหน้า พลันได้ยินเสียงพูดคุยแว่วออกมาจากในห้อง…

เขาเหลือบตามองตามสัญชาตญาณ โอ้โห ดูท่าท่านพ่อกับพี่ชายทั้งสองคนน่าจะไปเข้าเวรสายอีกตามเคย

พอได้ยินเสียงฝีเท้าและเห็นเจ้าสามที่ดูหมดเรี่ยวหมดแรงเดินเลิกม่านเข้ามา