บทที่ 1870 ชินหลิง หนุ่มรูปหล่อแห่งทูฟานที่หนีหม่ามหาพ่อค้าทูฟานพาเดินเที่ยว

เฉิงชู่ปี้เองก็ปล่อยของเต็มที่ นาทีนี้เขาราวกับม้าหลุดบังเหียน นึกอะไรได้ก็พ่นออกมาหมด จะคุยโม้โอ้อวดอะไรมีครบหมด… ไม่สิ ต้องบอกว่าไอเดียกำลังแล่น ความรู้ความทรงจำพรั่งพรูออกมาได้จังหวะพอดี เหตุผลไม่เพียงแน่นปึ้ก แต่ยังมีหลักฐานรองรับครบถ้วน เรียกได้ว่าเป็นการรวมร่างขั้นสุดยอดระหว่างนักเลงคีย์บอร์ดกับติ่งประวัติศาสตร์ชัดๆ

เฉิงชู่ปี้ยังนึกเสียดายว่าทำไมคนที่นั่งยองๆ อยู่ตรงหน้าถึงเป็นแค่ท่านพ่อกับพี่ชายทั้งสองคน แทนที่จะเป็นท่านลุงหลี่กับขุนนางทั่วทั้งราชสำนัก ไม่อย่างนั้นด้วยฟอร์มอันร้อนแรงในวันนี้ เขาคงสั่งสอนจนพวกขุนนางเต่าล้านปีในราชสำนักต้องอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีไปแล้ว

ในที่สุดก็ร่ายจนจบ เฉิงชู่ปี้ที่คอแห้งผากจนแทบมีควันออกรีบคว้าจอกสุราขึ้นมากรอกลงคอทันที ชั่วพริบตานั้น รสชาติอันดุดันของสุราซานเล่อเจียงสูตรลับเฉพาะจวนสกุลเฉิงก็ทำเอาใบหน้าของเฉิงชู่ปี้บิดเบี้ยวเหยเก บ้าเอ๊ย… ดื่มอึกใหญ่ไปหน่อย