บทที่ 1891 ไอ้พวกสุนัขลอบกัดแห่งแคว้นเซี่ยงซงที่เขียนบทความพวกนี้สมควรตาย!

เหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่แห่งต้าถังพลันหน้าดำทะมึนเป็นแถบ มองคุณชายสามเฉิงผู้บังอาจพูดจาเช่นนี้ออกมาในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน

แทบอยากจะรุมประเคนหมัดมวยซัดไอ้หนุ่มตระกูลเฉิงตัวบึกบึนคนนี้ให้ดับดิ้นคาท้องพระโรง

มันจะเกินไปแล้ว ทุกคนคิดแทบตายยังคิดไม่ออก เจ้าเด็กนี่ดันบอกคิดได้ถึงสองทาง หากแน่จริงก็งัดออกมาให้ทุกคนช่วยวิจารณ์สิ