บทที่ 1892 องค์ฮ่องเต้แห่งต้าถังทรงรู้สึกว่า พรุ่งนี้ที่ท้องพระโรงต้องไม่ดื่มน้ำเด็ดขาด

ในฐานะหนึ่งใน ‘ไอ้โจรสารเลวแห่งแคว้นเซี่ยงซง’ ตามปากของฉู่สุ่ยเหลียง หลี่เค่อได้แต่เบิกตากว้างพลางชักสีหน้ามืดครึ้ม

มารดามันเถอะ ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวว่าจะกลายเป็นศัตรูร่วมของขุนนางทั้งราชสำนัก และต้องปิดบังตัวตนไว้ละก็

เปิ่นหวังคงควงทวนพุ่งทะลวงดั่งมังกร สั่งสอนให้เจ้าเฒ่าปากดีนี่รู้ซึ้งว่าเหตุใดดอกไม้จึงบานแดงฉานไปแล้ว!