บทที่ 1910 สิ่งที่รอตนอยู่ ย่อมเป็นชะตากรรมเดียวกับซ่างหนังผู้นั้น

ลู่ตงจ้านยืนมองเจ้าสามเฉิงที่กำลังพล่ามน้ำไหลไฟดับอย่างกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเหม่อลอย คำพูดพิลึกพิลั่นเหล่านั้นทำเอาเขาจับต้นชนปลายไม่ถูกแม้แต่น้อย

ชั่วขณะนี้ เขารู้สึกราวกับเบื้องหน้ามืดมนลงไปหมด ความมั่นใจและศักดิ์ศรีอันไร้รอยราคีของปราชญ์อันดับหนึ่งแห่งทูฟาน

เปรียบเสมือนถูกนกหัวขวานที่บ้าคลั่งป่าเถื่อนตัวหนึ่ง รุมจิกทึ้งจนพรุนไปหมดทั้งตัว