บทที่ 1952 ผู้เฒ่าพลั้งปากไปเอง ขอถามกงกงทั้งสามท่าน

ณ โรงเตี๊ยมขนาดใหญ่แห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ห่างจากกำแพงเมืองลั่วหยางไปราวสี่สิบหลี่ หลงจู๊ผู้ดูแลร้านกำลังอ้าปากหาวหวอดด้วยความเบื่อหน่าย

เพิ่งจะยามเช้าเท่านั้น บรรดาพ่อค้าวานิชที่มาพักแรมเมื่อคืนต่างก็กินมื้อเช้าและจ่ายเงินออกเดินทางกันไปหมดแล้ว

ต่อจากนี้กว่าจะมีแขกมาอีกทีคงต้องรอจนถึงเที่ยงวัน หลงจู๊ที่ตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อมาคอยเก็บเงินจึงคิดจะบอกลูกน้องให้กลับไปนอนเอาแรงต่อเสียหน่อย