บทที่ 1951 นอกจากโค้งคำนับสามครั้งบอกว่ามาช้าไปก้าวแล้ว จะมีประโยชน์บ้าบออะไรอีก

หนีหม่ายังคงนั่งนิ่งอยู่ในห้อง แม้ตะเกียงจะดับไปแล้ว แต่เขากลับยังคงตื่นเต้นกระสับกระส่าย

อาจเป็นเพราะความยินดีที่ใกล้จะสำเร็จ หรือไม่ก็ความกลัวต่อจุดจบอันน่าอนาถหากล้มเหลว สรุปก็คืออารมณ์ทั้งสองอย่างนี้ทำให้เขาไม่มีความง่วงงุนเลยแม้แต่น้อย

ทว่าจี๋เต๋อไปนานถึงเพียงนี้แล้ว จนป่านนี้ยังไม่กลับมา ทำให้เขาร้อนรนใจดั่งไฟสุม