บทที่ 2016 เห็นเสด็จพ่อกลับมาจากการหาเสบียง รัชทายาทก็ตาแดงก่ำ

หลี่เฉิงเฉียนพอคิดถึงตรงนี้ก็อดปวดฟันตุบๆ ขึ้นมาไม่ได้ ดูท่าแล้ว นิสัยของตนคงจะถอดแบบมาจากเสด็จแม่เสียกระมัง

“นั่นสิ…ข้ากำลังคิดอยู่ว่า หากรอเจ้าเด็กเซี่ยงเอ๋อร์กลับมา แล้วเจ้าตัวเล็กสองคนนี้โตขึ้นอีกหน่อย คงไม่พังตำหนักบูรพาจนราบคาบเลยหรือ”

เฉิงชู่ปี้เห็นสีหน้าหมดเรี่ยวแรงระคนจนปัญญาของหลี่เฉิงเฉียนผู้เป็นพ่อ จึงรีบเอ่ยปลอบ