บทที่ 2114 ข้าจะต้องขอประมือกับเจ้าสามเฉิงผู้นั้นให้จงได้

“ซันโป รีบเสวยยาเถิดพ่ะย่ะค่ะ ขืนช้าไปกว่านี้ยาจะเย็นเสียก่อน…” พ่อหมอยืนอยู่หน้าตั่ง ประคองชามยาต้มพลางเอ่ยขึ้นเสียงเบา

ซงจ้านกานปู้จึงค่อยละสายตาจากฎีกาตรงหน้า เขารับชามยาขมฝาดนั้นมา ขมวดคิ้วแล้วกลืนลงคอรวดเดียวหมด

ครั้นรับน้ำผึ้งมาจิบตามไปสองสามอึก จึงค่อยรู้สึกว่าในปากไม่ขมจนชาลิ้น