บทที่ 2115 ต้นขาทองคำอันกำยำแข็งแกร่งของต้าถัง เกาะแล้วช่างสบายใจเช่นนี้แล

ในวังหลวงนครฉางอาน หลี่ซื่อหมินเพิ่งสะสางราชกิจกองโตจนเสร็จสิ้น เขาสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างโล่งอก ราวกับยกภูเขาออกจากอก

ชายหนุ่มยืดเส้นยืดสายบิดขี้เกียจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวเท้ายาวมุ่งตรงไปยังตำหนักลี่เจิ้งด้วยความเร่งรีบ สาเหตุที่เขารีบร้อนปานนี้ ก็เพราะหลี่หมิงต๋า แก้วตาดวงใจแสนน่ารักของเขาเข้าวังมาอีกแล้วนั่นเอง

ภายในตำหนักลี่เจิ้งยามนี้ มีนักเล่านิทานผู้หนึ่งกำลังขับขานเรื่องราวใน《บันทึกศาลาโบตั๋นลั่วหยาง》อย่างออกรสออกชาติ น้ำเสียงของเขาดังกังวาน ทั้งยังเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก ฮองเฮาจั่งซุนและหลี่หมิงต๋าผู้เป็นบุตรสาวต่างนั่งฟังเรื่องราวนั้นอย่างเพลิดเพลิน ดวงตาทั้งสองคู่แดงเรื่อ ในมือถือผ้าแพรผืนบางซับน้ำตาเอาไว้