บทที่ 218 ต้องชี้แนะสักหน่อย เพื่อให้นางไม่ต้องอ้อมค้อมไปไกล

“อู่เม่ยเป็นเพียงสตรี หากออกจากวังไป ก็คงเป็นได้แค่อิสตรีผู้อ่อนแอที่ต้องคอยพึ่งพาความสงสารเวทนาให้ผู้อื่นยื่นมือเข้าช่วยอยู่ดี”

เมื่อเห็นเฉิงชู่ปี้อ้าปากคล้ายจะเอ่ยอะไร อู่เม่ยก็ส่ายหน้าช้าๆ อย่างนุ่มนวล

“แม้ข้าจะเป็นสตรี แต่ก็ไม่ชอบให้ผู้ใดเอาแต่เวทนา ทะนุถนอม หรือรักใคร่ข้าเพียงอย่างเดียว โดยที่ตัวข้ากลับเป็นดั่งจอกแหนไร้ราก…”