บทที่ 219 ไม่ใช่คู่ต่อกรของหนุ่มหน้าตาดีประจำตระกูลเฉิงเลยสักนิด

“ใบไม้นี้ช่างงดงามนัก” สุ้มเสียงอ่อนหวานนุ่มนวลดังขึ้นข้างกาย

อู่เม่ยสะดุ้งสุดตัว รีบหันขวับกลับไป ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่ฮองเฮาจั่งซุนจูงมือหลี่หมิงต๋ามายืนอยู่ข้างตนแล้ว

นางรีบยอบกายคารวะพลางตอบ “หม่อมฉันเห็นว่ามันสวยดี เพิ่งเก็บขึ้นมาเพคะ”