บทที่ 2200 พวกเจ้ารับราชโองการแล้ว รีบกลับบ้านทันที

บนที่ราบสูง โดยเฉพาะเหล่าผู้มีอำนาจแห่งทูฟานในเมืองหลัวเซี่ย ต่างพากันโกรธเกรี้ยวเป็นฟืนเป็นไฟที่ฉยงโปปังเซ่อบังอาจนำดินแดนทิเบตตะวันตกแปรพักตร์ตัดขาดจากทูฟานแล้วตั้งตนเป็นกษัตริย์

โดยเฉพาะอัครเสนาบดีจาซีผู้นั้น แม้จะรู้สึกเสียดายอยู่บ้างต่อการตายของหนานคาั่วปู้สหายร่วมงานเก่าแก่

ทว่าปัญหาคือ เพราะการตายของเขานี่แหละ ที่ทำให้ฉยงโปปังเซ่อและเหล่าขุนนางสายทิเบตตะวันตกถูกตรึงไว้บนเสาประจานคนทรยศจนดิ้นไม่หลุด