บทที่ 2303 ผู้มีความสามารถสองคนที่เสด็จพ่อของเจ้าจัดให้ข้า ยังเหลืออีกคนที่ครบสามสิบสองดี

“จริงด้วยสิ สวี่เซ่อเหริน ข้าจำได้ว่าเจ้าเป็นขุนนางสังกัดตำหนักบูรพา แล้วไฉนถึงมาอยู่ลั่วหยางแทนที่จะอยู่ฉางอาน หรือว่าเจ้าได้รับมอบหมายหน้าที่อื่น?”

“หามิได้ขอรับ เป็นเพราะผู้น้อยคิดถึงท่านพ่อ จึงได้ลาราชการเป็นกรณีพิเศษเพื่อมาเยี่ยมเยียน ไม่นึกเลยว่าจะ…”

พูดถึงตรงนี้ สวี่อ๋างก็อดขอบตารื้นขึ้นมาไม่ได้