บทที่ 232 รอยยิ้มที่มักชวนให้รู้สึกว่าไม่ค่อยน่าไว้ใจสักเท่าไร

ผู้ตรวจการกวนยังคงจำได้ขึ้นใจว่า เฉินอวี้สื่อซึ่งเป็นทั้งเพื่อนร่วมงานและรุ่นพี่ของตนเคยยื่นฎีกาเอาผิดคุณชายสามเฉิงกลางท้องพระโรงมาแล้ว

ทว่าผลลัพธ์คือฝ่าบาทเพียงแค่ลงโทษตัดเบี้ยหวัดครึ่งปีราวกับตีมือสั่งสอน บัดนี้ในเมื่อตนได้เบาะแสซ้ำยังเห็นกับตาตัวเอง

วิธีที่ดีที่สุดคือต้องจับให้ได้คาหนังคาเขา ไม่เปิดโอกาสให้ตระกูลเฉิงได้แก้ตัวแม้แต่คำเดียว