บทที่ 233 รอดูว่าเมื่อไหร่เจ้าเด็กโง่นั่นจะฉลาดขึ้นสักที

หลี่ซื่อหมินได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านนอกตำหนักกานลู่ ก็วางหนังสือในมือลงแล้วลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

ครู่ต่อมา ร่างเล็กกะทัดรัดบอบบางก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูตำหนัก

ศีรษะน้อยๆ น่ารักชะโงกเข้ามาในตำหนักแล้วก็หายวับไป ทันใดนั้นเสียงใสซื่อร่าเริงก็ดังขึ้น