บทที่ 2352 เมื่อวานเพิ่งนึกครึ้มใจก่อกบฏ วันนี้ดันนึกครึ้มใจขึ้นมาอีก

เมื่อมองดูขันทีหน้าซีดเผือดผู้นี้ ฟังข้ออ้างไร้ยางอายที่พวกสารเลวใช้เป็นบันไดหนีเอาตัวรอด หลี่โย่วก็กวาดสายตามองห้องโถงหน้าที่ว่างเปล่า นึกย้อนไปถึงเมื่อคืนที่เหล่าขุนนางบุ๋นบู๊ต่างพากันกระตือรือร้น แสดงความจงรักภักดีกันอย่างออกนอกหน้า ภาพเหล่านั้นยังคงแจ่มชัดอยู่ตรงหน้า

ไอ้พวกเวรตะไลนี่ แสดงละครเก่งกันทุกคน สุดท้ายแม่งวิ่งเร็วกว่ากระต่ายตื่นตูมเสียอีก!

เขาหันไปมองบรรดาคนสนิทข้างหลังที่ล้วนจนปัญญาไร้หนทาง หลี่โย่วเงยหน้าขึ้นอย่างสิ้นหวัง หยาดน้ำตาใสๆ พลันไหลรินอาบสองแก้ม