บทที่ 2353 ข้าสนองด้วยลูกท้อ แต่ถ้าไม่ใหญ่พอ จะนับว่าเป็นลูกท้อได้อย่างไร

วิชาทำลายแผนการใหญ่ของคนอื่นเช่นนี้ แม้แต่หลี่ซื่อหมินยังอยากจะยกนิ้วโป้งให้เจ้าตัวแสบทั้งสองแล้วเอ่ยคำว่า ‘ยอมใจ’ ให้จริงๆ

ยิ่งไปกว่านั้นคือวิธีการของพวกเขา รวมถึงภาพก่อนหน้านี้ตอนที่ตนไปซักถามเฉวียนว่านจี้ ขุนนางผู้ซื่อสัตย์จงรักภักดีผู้นั้นถึงกับขอบตาร้อนผ่าว ร้องไห้สะอึกสะอื้นขอให้ตนทวงความเป็นธรรมให้

พอหลี่ซื่อหมินนึกขึ้นมาตอนนี้ก็ยังรู้สึกปวดฟันไม่หาย เจ้าบัดซบสองตัวนี้ไปทำอะไรลงไปกันแน่ หลี่ซื่อหมินอยากรู้จากใจจริง เพราะเมื่อครู่ตนแอบฟังได้ยินแค่ไม่กี่คำ มันเลยฟังดูเหลือเชื่อพิกล