บทที่ 236 เจ้าสองลุยเลย จัดการมันไม่ลง ประเดี๋ยวพี่ใหญ่ค่อยลุยเอง

พอพุ่งมาถึงหน้าประตูเรือน หนิวจิ้นต๋าก็เห็นเต็มสองตาว่า หนิวเหว่ยถัวบุตรชายผู้สูญเสียเท้าซ้ายไป กำลังก้าวขาทั้งสองข้างเดินกะเผลกๆ อยู่

เขาก้าวเดินไปรอบลานเรือนด้วยความตื่นเต้นจนแทบคลุ้มคลั่ง "ข้าเดินได้จริงๆ แล้ว ใช่หรือไม่!"

"เหว่ยถัว!" เสียงคำรามแหบพร่าที่ดังขึ้นฉับพลัน ทำให้หนิวเหว่ยถัวที่กำลังตื่นเต้นจนคุมตัวเองไม่อยู่ชะงักไปทั้งร่าง ก่อนจะหันขวับกลับมา