บทที่ 237 ห้ำหั่นกันเองได้ถึงขั้นนี้ สมแล้วที่เป็นธรรมเนียมตระกูลเฉิง

เฉิงชู่เลี่ยงกับหนิวเหว่ยถัวต่างเอาผ้าสักหลาดหนาเตอะมามัดทาบไว้ที่หน้าอกเพื่อป้องกันตัว จากนั้นก็เริ่มขยับย่างวนดูเชิงกันช้าๆ ไม่กี่ก้าว

ทันใดนั้นก็มีเสียงตวาดลั่น เฉิงชู่เลี่ยงชิงลงมือก่อน ทว่ากลับถูกหนิวเหว่ยถัวใช้ด้ามทวนปัดออกไปด้านข้าง

ทั้งสองคนผลัดกันรุกผลัดกันรับ เสียงกระทบกันของด้ามทวนดังสนั่นไม่ขาดสาย หลังจากผ่านไปสิบกว่ากระบวนท่า จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงคำรามอย่างหงุดหงิดของหนิวเหว่ยถัว