บทที่ 238 ช่างตรงกับคำพรรณนาคำหนึ่งเสียจริง สายตาหยาดเยิ้มดุจเส้นไหม

ท้องฟ้ายังคงครามสดใส อากาศยังคงปลอดโปร่ง ใบไม้ร่วงที่ปลิวว่อนตามสายลมมาเป็นระยะ ดูเหมือนจะคอยย้ำเตือนเฉิงชู่ปี้อยู่เสมอ

นี่คือฤดูใบไม้ร่วง ฤดูใบไม้ร่วงของแดนเหนือ หากเทียบกับแดนใต้ที่มีแต่สายฝนสารทอันเหน็บหนาวแทรกซึมเข้ากระดูกอย่างไม่ขาดสายแล้ว

แดนเหนือกลับเป็นสายลมสารทอันเย็นเยียบที่พัดกรรโชกมาเป็นระลอก จากเย็นสบายทีละน้อยจนกลายเป็นหนาวเหน็บ ประกอบกับใบไม้ที่ร่วงหล่นปลิวว่อน ก่อร่างเป็นบรรยากาศแห่งฤดูใบไม้ร่วงอย่างแท้จริง